Po roku 1945, w odbudowywującym się ze zniszczeń wojennych kraju, istniała pilna potrzeba uruchomienia seryjnej produkcji tramwajów. Z inicjatywą w tym kierunku wystąpił Zjazd Kierowników Przedsiębiorstw Komunikacyjnych. Pierwszą konferencję na ten temat zorganizowano 17.10.1946 roku w Katowicach. Postanowiono wówczas, że konstrukcja nowego tramwaju będzie wzorowana na niemieckim wagonie dwuosiowym KSW (Kriegstrassenbahn wagen). Jak sama nazwa wskazuje, były to tramwaje wojenne, dwuosiowe, o konstrukcji stalowej, z nieproporcjonalnie dużymi pomostami i szerokimi drzwiami, które miały ułatwić ewakuację pasażerów w razie alarmu lotniczego. Tramwaje serii KSW eksplatowane były od 1944 r. w Katowicach, Gdańsku i Poznaniu. Powołano specjalną komisję, która w latach 1946-47 opracowała kompletną dokumentację techniczną normalnotorowego wagonu silnikowego typu N. Przy tworzeniu dokumentacji starano się wyeliminować wady pierwowzoru, zrezygnowano także z obwodu niskiego napięcia do zasilania urządzeń pomocniczych i z montażu hamulców szynowych. Produkcję nowych tramwajów podjęła chorzowska fabryka wraz z kooperantami: Fabryką Rohn-Zieliński w Żychlinie (silniki trakcyjne) i Państwową Fabryką Aparatów Elektrycznych w Łodzi (nastawniki, automaty, solenoidy, opory rozruchowe). W późniejszym okresie produkcję silników podjął wrocławski Dolmel. Wagony doczepne typu ND były tej samej konstrukcji co silnikowe. Jednocześnie opracowano dokumentację techniczną wąskotorowej wersji nowego tramwaju (silnikowy 2N i doczepny 2ND).
W 1948 r. wytwórnię w Chorzowie opuściły pierwsze wagony doczepne ND przeznaczone dla Górnego Śląska, a w 1949 roku pierwsze wagony silnikowe typu N dla Warszawy, Krakowa i Katowic. Seria wagonów ND wyprodukowana w Chorzowie w 1948 roku miała charakter pilotażowy. W latach 1949-52 doczepy ND były seryjnie produkowane w Sanockiej Fabryce Wagonów. W latach 1950-51 Stocznia Gdańska wyprodukowała kilkadziesiąt wagonów silnikowych normalnotorowych typu N i wąskotorowych typu 2N. W 1950 roku rozpoczęto w Chorzowie seryjną budowę doczep ND, zaś w 1952 wagonów silnikowych typu 2N. W 1955 roku Konstal opuściła niewielka seria doczep wąskotorowych 2ND.
W 1953 roku przygotowano dokumentację unowocześnionej wersji wagonu N, czyli tramwaju typu 4N (silnikowy) i 4ND (doczepny). W wozie 4N zastosowano dwuskrzydłowe drzwi, które były wygodniejsze od ciężkich, pojedyńczych instalowanych w wagonie typu N, a także obudowano zewnętrzne stopnie drzwi. Pierwsze tramwaje typu 4N opuściły "Konstal" w 1956 roku. Ich seryjną produkcję rozpoczęto w roku następnym. Wąskotorowe wersje wagonów 4N i 4ND nosiły odpowiednio symbole 5N i 5ND. Od końca 1957 roku produkowano trochę zmienioną wersję tramwajów: odmiany 4N1, 4ND1, 5N1 i 5ND1. Doczepy 5ND1 w latach 1958-1961 były produkowane głównie przez FabrykęWagonów w Świdnicy. Ostatni tramwaj rodziny N opuścił Chorzowską Wytwórnię Konstrukcji Stalowych w 1962 roku. Łącznie, w czterech wytwórniach, wyprodukowano 3078 tramwajów tej serii, w tym 2415 sztuk w Chorzowie.