W latach 1975-89 miasto otrzymało 481 jednoczłonowych tramwajów typu 105N i 105Na. Pierwszy prototyp wagonu powstał w 1973 roku. "Stopiątka" jest tramwajem czteroosiowym, napędzanym czterema silnikami typu LTa220 o łącznej mocy 166 kW. Układ elektryczny tramwaju 105N został przeniesiony bez większych zmian z wozu 13N, a więc zastosowano rozrząd samoczynnyz rozrusznikiem komutatorowycm i przetwornicę 600/40 V prądu stałego, współpracującą z baterią akumlatorów. Konstrukcja pudła oparta jest o stalowy szkielet, którego zasadniczą częścią jest belka grzbietowa z obejściem w środkowej części na rozrusznik. Nowy tramwaj charakteryzuje się zupełnie zmienioną sylwetką w stosunku do 13N. Podniesiono górną krawędź okien (wagon jest w dużym stopniu przeszklony), nadwozie otrzymało bardziej kanciasty kształt. W dachu umieszczono pięć uchylnych klap, co przyczyniło się do dobrej wentylacji wnętrza wagonu. Zastosowano dwuskrzydłowe drzwi, trudniejsze do wypchnięcia z prowadnic przez pasażerów przy dużym napełnieniu wagonu. W "stopiątce" zastosowano dwie pary drzwi w środkowej części wagonu. Niestety, wagon 105N nie posiada pełnej ostoi, jak poprzednie konstrukcje Konstalu. Jest to przyczyną łatwego wichrowania się pudła wagonu. Co więcej, wymiana poszycia podczas naprawy głównej równierz stwarza ryzyko zwichrowania się pudła wagonu. Pierwszy prototyp wagonu wykonano w 1973, zaś dwa następne - rok później. Produkcję seryjną "stopiątek" rozpoczęto w listopadzie 1974 roku. W 1979 roku wdrożono do produkcji zmienioną wersję tramwaju 105N - wagon 105Na. Tramwaj posiada przełączalny układ rozruchu, zmniejszający zużycie energii elektrycznej. Średni prąd pobierany przy rozruchu wynosi dla jednego wagonu 105Na około 420 A, natomiast dla wozu 105N miał on wartość 480 A. Ten znormalizowany dla całej Polski typ tramwaju, dzięki tej samej mocy silników, jak w typie 102, rozwija szybkość do 75 km/h. Wagony obu typów 105 (N i Na) były wozami pojedyńczymi. Dla potrzeb ruchu należało je łączyć w dwu- lub trzywagonowe pociągi. Osprzęt stanowiska motorniczego w wagonach zamienianych na przyczepy jest demontowany bez usuwania samej kabiny. W tzw. przyczepach czynnych usunięto również kabinę (typ 105Nd).
W latach 1973-74 zbudowano prototypowy trójwagonowy pociąg wykorzystujący prąd niskiego napięcia w przetwornicy umieszczonej w wagonie silnikowym (nr 136). W latach następnych podjęto prace badawcze i wdrożeniowe przy ulepszonej wersji typu 105N, oznaczonej jako 105NT. Ten nowy typ wykorzystuje przy rozruchu silników układy tyrystorowe, co pozwala na zmniejszenie zużycia energii elektrycznej o ok. 30%. Dwa pociągi uruchomiono w 1983 roku (nr wagonów: 1-5-6, 2-3-4).