Pierwsze wagony tego typu przybyły do Krakowa w grudniu 1912 i styczniu 1913 roku. Uruchomienie pierwszej linii normalnotorowej, obsługiwanej taborem SN1 (potocznie "gracówka") odbyło się 17 stycznia 1913 roku. Wagony te pochodziły z fabryki Galicyjskiego Towarzystwa Budowy Wagonów i Maszyn w Sanoku (nr taborowe 31 - 40 i 41 - 50) oraz z fabryki w Grazu (51 - 55). Drewniane pudło spoczywało na podwoziu, oparte za pośrednictwem resorów piórowych na maźnicach dwóch zestawów kołowych. Wagony zostały zbudowane jako dwukierunkowe. Koła były ośmio szprychowe. Wagony posiadały dwa przedziały, pierwszej i drugiej klasy. Odzielone były od siebie oraz od pomostów przesuwnymi drewnianymi drzwiami. Pomosty były zamknięte, co miało pozytywny wpływ na warunki pracy motorowych. Zastosowano równierz drzwi zewnętrzne, w celu zapobiegania wskakiwaniu i wyskakiwaniu z wagonu podczas jazdy. Do wykończenia wagonu używano drewna dębowego i bukowego. Wszystkie okucia wagonu były mosiężne. Ławki były drewniane w kl. II i skórzane w kl. I. 4 okna opuszczane, po 2 na klasę (w serii drugiej). Dodatkowo pod sufitem umieszczono świetliki (seria druga miała świetliki dłuższe, aż po połowy pomostu i 4 okna na jednej stronie). Seria trzecia (nr 56 - 70) miała natomiast szeroki pas pudła nad oknami. Praktycznie każdy wagon tej serii budowanej w latach 1918 - 1936 przez warsztaty KMKE, różnił się nieco budową i szczegółami wykończenia. Wagony tego typu eksplatowano do roku 1969. Niestety żaden egzemplarz nie ocalał. Na początku 1994 roku podjęto decyzję o odbudowaniu jednego z nich. Wzorowano się na pierwszej serii wagonów. Eksploatację wagonu rozpoczęto 22 października 1995 roku z okazji 120-lecia krakowskiej komunikacji. Dziś wagon możemy zobaczyć podczas przejazdów okazjonalnych. Na codzień wagon stacjonuje w zajezdni Podgórze, gdzie w hali posiada własny tor postojowy.